Night Film eftir Marishu Pessl

Pessl_Night-FilmÞegar ég frétti af því að Marisha Pessl sem skrifaði Special Topics in Calamity Physics væri loksins komin með nýja bók var mér eiginlega alveg sama um hvað sú bæk væri, ég vissi bara að ég vildi lesa hana. Þegar ég komst svo að því að þetta væri eins konar hryllingsbók eða bók með hryllingsívafi þá gat hún varla hljómað betur. Bókin var gefin út síðla árs 2013.

Night Film fjallar um dularfulla hryllingsmynda-gerðamanninn Stansislav Cordova, dóttur hans Ashley sem ferst að því er virðist fyrir eigin hendi og rannsóknarblaðamanninn Scott McGrath sem reynir að komast til botns í lífi mannsins og dauða dóttur hans.

Allt í kringum Cordova er sveipað dulúð. Myndirnar hans hafa laðað að sér dyggan hóp aðdáenda en maðurinn sjálfur ekki sést opinberlega í yfir 30 ár. Það er því ansi margt fyrir Scott og aðstoðarmennina hans tvo til þess að grafa upp en rannsóknin leiðir þau í margar óhugnalegar aðstæður og við sögu virðast koma svartir galdrar og fleira yfirnáttúrulegt. En hvað var það virkilega sem bjó að baki dauða Ashley og mun það leiða McGrath einhverju nær því að skilja föður hennar?

Bókin blandar saman hreinum texta við blaðagreinar, ljósmyndir og skjámyndir af vefsíðum til þess að segja sögu sína. Auk þess er dreift um bókina myndum sem maður getur skannað með ákveðnu smáriti í snjallsíma og fengið með því auka upplýsingar sem dýpka söguna án þess að vera beinlínis nauðsynlegar fyrir hana.

Mér fannst Pessl gera það mjög vel að sýna okkur undarlega og óhugnalega heiminn sem Cordova lifði og hrærðist í. Bókin varð kannski aldrei virkilega ógnvekjandi („scary“) en manni líður samt oft óþæginlega við lesturinn og ég held að það hafi einmitt verið ætlunin. Þetta var geggjuð bók sem ég mæli eindregið með fyrir hryllingsaðdáendur sem og þá sem hafa gaman af myrkum undirtónum í skáldskapnum sínum.

Auglýsingar

Hús úr húsi eftir Kristínu Marju Baldursdóttur

husurhusiKristín Marja Baldursdóttir er að mínu mati yndislegur rithöfundur sem skrifar skemmtilegar bækur úr íslenskum raunveruleika með góðum kvennpersónum í fyrirrúmi. Þess vegna keypti ég að sjálfsögðu þessa bók þegar ég sá hana til sölu notaða (segir maður það um bækur? ætti ég kannski frekar að segja „forlesna“?) fyrir u.þ.b. ári síðan. Bókin var upprunalega gefin út af Máli og Menningu árið 1997.

Bókin fjallar um Kolfinnu sem er nýhætt í löngu sambandi og flutt aftur heim til mömmu sinnar. Hún er búin að vera atvinnulaus í einhvern tíma og hatar lífið sitt en býðst að taka við starfi vinkonu sinnar við heimilisþrif þegar téð vinkona fer í fæðingarorlof. Kolfinna þrífur fjögur heimili á viku á meðan hana dreymir um betra og fegurra líf. Hún fer svo smátt og smátt að kynnast heimiliseigendunum og í þeim kynnum finnum við einmitt söguþráðinn að mestu leyti.

Mér fannst þetta skemmtileg bók en samt var margt við hana sem fór í taugarnar á mér. Aðallega var það persónusköpun Kolfinnu sjálfrar. Hún á greinilega að vera mjög falleg þar sem allir sem hún kynnist laðast að henni en á sama tíma á hún greinilega að vera alveg grunlaus um það sjálf sem mér finnst mjög ólíklegt og óraunverulegt. Auk þess hefur hún lítinn metnað fyrir líf sitt sem er kannski ekki svo slæmt enda snýst bókin um það að hún sé að finna sjálfa sig en mér fannst þá vanta aðra kvennpersónu sem var sjálfstæð og vissi hvað hún vildi til að vega upp á móti. Allar kvennpersónurnar í sögunni sækja hamingju sína og velgengni (eða skort þar á) til karlmanna.

Ég get samt ekki neitað því að ég hafði gaman af bókinni og því að Kristín Marja er alveg einstakur sögumaður. Ég mæli því með því að fólk lesi þessa en geri það samt sem áður með gagnrýnu auga á heimsmyndina sem hún sýnir okkur- eins og maður ætti nú reyndar alltaf að gera.

A Marker to Measure Drift eftir Alexander Maksik

markerÞessi bók kom út í fyrra og ég var búin að vera í svolítinn tíma á leiðinni að lesa hana. Í anda þess að lesa það sem ég á uppí hillu greip ég hana svo með mér um daginn þegar mér vantaði lesefni fyrir lestina.

Bókin fjallar um Jaqueline sem er frá Líberíu og baráttu hennar fyrir því að finna sér stað í heiminum eftir að hún hefur neyðst til þess að flýja heimalandið sitt undan afleiðingum stjórnar Charles Taylor.

Bókin gefur bara stutta innsýn inní lífið hennar á sínum 240 blaðsíðum en við fáum samt að fylgjast með harðindunum við þetta líf; að sofa í helli, vera hrædd við allt og alla sem líta á mann tvisvar, stanslausa ögrunin við að halda sér nógu vel nærðri til þess að geta haldið áfram o.s.frv. Á meðan öllu þessu gengur á Jaqueline svo í innri samræðum við móður sína en hún er eins konar rödd skynseminnar í huga hennar.

Alla bókina í gegn er lesandanum strítt með smábrotum um örlög fjölskyldu Jaqueline. Það var augljóst frá byrjun, fannst mér, að við myndum ekki fá alla söguna fyrr en rétt undir lokin, að það ætti að notfæra þann harmleik til hins ítrasta til að halda okkur við efnið og finnst mér það gimmikk orðið svolítið þreytt. Maður gat auk þess ímyndað sér eða vitað að eitthvað slæmt hefði komið fyrir þau, án þess að vita smáatriðin og svo var afhjúpunin ekki það ólík þeirri ímyndun svo mér fannst þetta ekki virka. Á sama tíma er bókin samt mjög fallega skrifuð og það hvarlaði að mér að kannski á það ekki eftir allt saman að vera plottið sem drífur hana áfram heldur ljóðrænn eiginleiki tungumálsins.

Útaf þessari tvíblendni minni endaði bókin með hinar leiðinlegu þrjár-störnur-af-fimm einkunn á Goodreads. Einkunn sem bækur fá ævinlega þegar tilfinningar manns eru ekki nógu sterkar í hvora áttina sem er, „Ég elskaði þessa ekki en ég hataði hana ekki heldur. Hún var ágæt.“